In liefdevolle herinnering aan Marco – namens de familie
Misschien was het wel de eerste zaterdag uit mijn leven dat ik even absoluut geen zin had in Quick Boys. Eigenlijk zou ik met de bus naar Veenendaal gaan, maar na de horrornacht die we als familie achter de rug hadden, bleef iedereen thuis. Wachtend op nieuws. Kijken via Eyecons? Daar had ik helemaal geen zin in. Zo dacht ik de halve ochtend en middag. Toch was ik het lege voor me uitstaren en het uitblijven van nieuws na verloop van tijd zat. Anders zou ik toch maar op X gaan kijken. Laten we die wedstrijd maar aanzetten. Misschien lukt het om de focus dan even ergens anders op te zetten. De bal rolde, maar het plezier bleef uit. Verstomd aanschouwde ik de doelpunten aan onze zijde. Voor een positieve update over Marco zou ik alles overhebben. Laat staan deze bijzaak op zaterdagmiddag.
Toch veerde ik ergens anders wél van op in de eerste helft, tijdens het moment dat we als familie een hart onder de riem gestoken kregen: “Marco stay strong”. Hoe hadden die jongens dat toch voor elkaar gekregen, in zo’n korte tijd? Tegelijkertijd verbaasde het mij ook weer niet. Met de clubleden die ons de afgelopen jaren ontvallen zijn en de beroering die dat binnen de vereniging teweegbrengt, mag Quick Boys gekenmerkt worden als familieclub in optima forma. Wanneer het stil wordt op Nieuw Zuid, blijft de bal ook stilliggen. Ja, de club is een absolute koploper in doorgeslagen fanatisme. Maar eenieder weet ook heel scherp wanneer het tijd is voor het omzien naar de ander.
Terwijl Quick Boys de beste seizoensstart uit (volgens mij) de historie beleeft, kwamen de supporters tam uit de bus zetten, zo heb ik mij laten vertellen. Normaal gesproken zouden er fakkels aangaan en zou er feestgezang klinken over de Laan van Nieuw-Zuid. Deze zaterdag was het anders. Supporters zaten misschien wel in dezelfde houding als ik eerder op die middag: hoe is het nu met Marco? Het zal niet heel lang daarna geweest zijn dat we als familie de definitieve onheilsboodschap te horen kregen: ‘’We kunnen niets meer voor hem doen.’’ Het was niet te geloven en het is vandaag de dag nog steeds onwerkelijk: Marco is er niet meer.
Jarenlang ben ik met Marco mee geweest naar uitwedstrijden van het eerste elftal. We hebben gejuicht om belangrijke doelpunten en tranen getrokken om dramatische seizoenen. In het bijzonder de laatste seizoenen waren we allebei vreselijk trots op onze club. Tweemaal kampioen van de Tweede Divisie. Wie had dat kunnen verzinnen toen we door de vele clubs om ons heen, die wel op het hoogste niveau speelden, bestempeld werden als het lachertje van de Bollenstreek? In Werkendam vlogen we elkaar opnieuw in de armen. Onze club had het wéér geflikt. En hoe? Later die dag liepen we zij aan zij bij het gemeentehuis vandaan. Onderweg naar een mooie avond.
Aanstaande zaterdag zal het dan voor de tweede keer zijn dat ik even absoluut geen zin heb in Quick Boys. Immers, er zijn zoveel plekken op Nieuw Zuid te vinden waar jij gemist zal worden. In de perskamer, de Businessclub, langs de lijn en af en toe zo naast de commentaarpositie, laat je een gapend gat achter. Eens stonden we als broers en zus allemaal samen langs de lijn. Onder meer in onze passie voor Quick Boys werden we met elkaar verbonden. Zoals dat in veel dingen zo was. Nu zullen we voor altijd het gevoel houden dat er iemand ontbreekt en dat er iets niet klopt. Een wedstrijd van Quick Boys zal nooit meer hetzelfde zijn zonder de onbetwistbare aanwezigheid van Marco van Duijn. Onder meer om deze reden kan ik het dan ook nog steeds niet geloven dat je er daadwerkelijk niet meer bent.
En hoewel het plezier van het voetbal mij om deze reden voorlopig wel even vergaan is, zal ik er zaterdag toch ‘gewoon’ weer zijn. Omdat we allemaal zullen moeten wennen aan het hartverscheurende nieuwe normaal. Het nieuwe normaal zonder Marco. Het is een hard gelag voor onze familie, de vrienden, de supporters, de collega’s en de bezoekers van het Wapen van Kattuk. Waar Marco ook kwam, men hield van hem. En Marco zag op zijn beurt ook om naar een ander. Nee, hij is er niet meer. Maar door zijn traditie voort te zetten, houden we de herinnering aan Marco in leven. Omzien naar elkaar; wat is er immers mooier dan dat?
Marco. We missen je vreselijk. We kunnen het niet geloven. Maar we houden van je. Je zal voor altijd in ons hart zitten.
Lennard van Duijn
