Quick Boys houdt met 10 man punt over in Spakenburg

De tweede helft van de wedstrijd tussen de blauwen uit Bunschoten en de Katwijkse blauw-witten was zo’n tien minuten oud. Het stond 1-1, maar de ploeg van Rogier Veenstra leek alle troeven in handen te hebben. Vanaf het allereerste fluitsignaal heeft Quick Boys het beste en meest verzorgde voetbal laten zien. De thuisploeg hield zich vooral op de eigen helft op, met veel mensen achter de bal.

Aanvallend probeerde Spakenburg het ondanks de aanwezige individuele kwaliteit vooral opportunistisch met lange ballen naar voren, gesteund door een stevige wind in de rug. In het begin van het duel werd dat zowaar een enkele keer dreigend. Sterker nog: het leverde nog binnen het kwartier zelfs de 1-0 op, tegen de veldverhouding in.

Quick Boys raakte er niet door in de war. Het pakte de controle en ging steeds dominanter spelen. Hamann miste een reuzenkans op een hele snelle gelijkmaker, door van dichtbij vol op de keeper te knallen. In de 24e minuut viel de onvermijdelijke 1-1, toen Drexhage een prachtige aanval knap afrondde. Ondanks dat de gasten nog diverse mogelijkheden kregen, bleef het scorebord tot de rust ongewijzigd.

Na de thee kregen de blauw-witten het windvoordeel en daarmee was Spakenburg ook nog eens beroofd van het enige wapen dat ze tot dan toe hadden gebruikt. Het was wachten tot de koploper zou profiteren van wat tot dan toe in deze wedstrijd was geïnvesteerd. Slor kreeg een schietkans en een bal van Hamann werd van de doellijn gehaald. En toen kwam die bewuste 56e minuut ….

Het was een stevig duel om de bal tussen Bürger en Lever. Niks meer en niks minder. De eerste is een rasvoetballer. Hij was het hele moment eigenlijk meteen weer vergeten en bezig met het verdere spelverloop. De ander is mogelijk wat meer geslepen en hoopte hier nog iets uit te halen, misschien zelfs een gele kaart voor zijn tegenstander. Hij zocht dan ook direct met een schreeuw het gras op, waarna de Spakenburgse tribune zich natuurlijk ook luidkeels liet horen.

Prompt volgde de ‘beloning’, want de arbiter trok tot ieders verbazing direct de rode kaart voor de centrale verdediger van Quick Boys. Dat deed uiteraard iets met het wedstrijdbeeld. Toch bleven de uitvallen van de tien overgebleven Katwijkers dreigend, terwijl Spakenburg niet precies wist dat het met de situatie aan moest. Halfslachtig in de aanval zorgde het voor enkele chaotische momenten voor het doel van Jansen, maar geen echte kansen.

Wat er nog wel kwam was een Spakenburgse charge met twee benen vooruit, die niet zou misstaan in het boekje met schoolvoorbeelden voor een rode kaart. Die aanslag kon Hamann gelukkig deels ontwijken door op te springen. Dat was voor de scheidsrechter van dienst blijkbaar dan weer een goede reden om het dit keer wel bij geel te laten.

Quick Boys bleef in eerste instantie het eigen verzorgde spel spelen om toch wellicht de 1-2 te forceren, en knokte ondertussen voor wat het waard was. Pas in de slotfase werd het echt overleven, om dan maar een punt te koesteren. Vlak voor tijd moest Bouwman nog een bal van de lijn halen om een volstrekt onterechte nederlaag te voorkomen.

Al met al een middag met een dubbel gevoel. Zonder die belachelijke rode kaart had er veel meer in gezeten dan dit gelijkspel. Aan de andere kant heeft de ploeg in een groot deel van deze wedstrijd de niet misselijke kwaliteiten getoond, maar ook de rust en volwassenheid laten zien om met tegenslag om te gaan en alles te willen doen om het maximale eruit te slepen.